นี่ๆๆๆ
 
อย่ากวนน่า ละครกำลังซึ้ง
 
(ไม่สน) วันนี้ที่เจ้าทำขนมให้ข้าไปแบ่งเพื่อนในงานปีใหม่ รู้มั้ยมีบางคนกินแล้วทำหน้าไม่พอใจด้วย
 
อ้อ เหรอ
 
ไม่รู้สึกอะไรบ้างหรือไง
 
ไม่เลย ก็ถ้ามันไม่อร่อย ก็อย่ากินสิ
 
ใครว่า ทุกคนบอกว่าอร่อยมาก ถึงมากที่สุด
 
..... (เหลือบมอง)
 
พวกที่ว่าไม่พอใจน่ะ เขาพูดกันว่า ข้าเอามาน้อยไป (หน้าบูด) แถมโทษข้าอีกว่าเป็นเพราะข้าทำให้ความสุขพวกเค้าลดลง
 
เรื่องงี่เง่าอย่าเอามาใส่ใจน่า ก็แค่ คนชอบดอกไม้ที่นิยามความสุขไว้ยุ่งยากนิดหน่อย แค่นั้นเอง
 
แล้วดอกไม้มาเกี่ยวอะไรด้วยอ่ะ
 
(ยิ้ม) ไม่ใช่ดอกไม้ แต่เป็นความสุขของคนชอบดอกไม้
 
(ฉีกยิ้ม) ไม่เข้าใจ
 
คนที่ชอบดอกไม้จะมีความสุขตอนไหน
 
อยู่ใกล้ดอกไม้ไง เหมือนเจ้าที่ปลูกไว้รอบบ้านเลย
 
ดอกเดียวหรือหลายดอก
 
เอ่อ...
 
แล้วดอกธรรมดาหรือต้องพันธุ์หายาก
 
อืม.. (คิดหนัก)
 
(หัวเราะคิกคัก) แล้วต้องเป็นดอกที่ปลูกเองหรือของใครก็ได้
 
พอแล้วๆๆ ขอแบบง่ายๆได้มั้ยอ่ะ
 
งั้นสมมติว่าเจ้าชอบดอกไม้ เจ้าจะเลือกเดินทางไปทั่วดินแดนเพื่อไขว่คว้าดอกไม้หายากทุกสายพันธุ์มากอดไว้ในอ้อมแขน หรือ จะเลือกชื่นชมดอกไม้ดอกน้อยๆที่อยู่ตรงหน้าล่ะ
 
เดินทางน่าจะเหนื่อย เอาแค่ดอกเดียวก็พอมั้ง
 
แต่บางคนยอมเหนื่อย และมองว่าดอกเดียวตรงหน้าไม่ทำให้สุขใจ (ยิ้ม)
 
ทำไมอ่ะ
 
เพราะเขานิยามว่าความสุขต้องมาจากสิ่่งยิ่งใหญ่ เพราะอย่างนั้นเขาก็เลยมีช่วงเวลาที่ได้สัมผัสความสุขน้อยไปหน่อย ก็แค่นั้นเอง
 
ทำอะไรให้ตัวเองลำบากจริงๆเลยน้า
 
ข้าก็คิดเหมือนกันว่าความสุขที่ยิ่งใหญ่ควรจะมาจากสิ่งเล็กๆ (หน้าบึ้ง) อย่างเช่นไม่มีเจ้ากวนใจตอนดูละคร
 
(หัวเราะแห้งๆ) เงียบแล้วจ้า
 
(แอบหัวเราะ)
 

Comment

Comment:

Tweet

#1 By katak on 2011-03-23 12:32