..The paradox of our time..

posted on 10 Feb 2011 10:04 by momomambo
สวัสดีตอนเช้าๆ ปกติเขียนแต่เรื่องของตัวเองแต่วันนี้บังเอิญไปเจอกระทู้นึงในหน้าเวปสนุกเข้า จริงๆมันคงเก่าแล้วล่ะแต่ว่าอ่านแล้วเจ็บๆคันๆใช้ได้ คิดว่าหลายๆคนคงได้อ่านไปแล้ว แต่ลองมาลงไว้เผื่อมีใครหลังเขาเหมือนเราอิอิ 
ในหน้าเวปสนุกเค้าแปลมาแล้วแต่ว่าเราขอคัดจากต้นฉบับ (หวังว่าที่ได้มาจะเป็นต้นฉบับ เอิ๊กๆๆ) มาให้ลองได้อ่านดูกัน

A wonderful Message from George Carlin

The paradox of our time in history is that we have taller buildings but shorter tempers, wider freeways, but narrower viewpoints.

We spend more, but have less. We buy more, but enjoy less.

We have bigger houses and smaller families, more conveniences, but less time.

We have more degrees but less sense, more knowledge, but less judgment, more experts, yet more problems, more medicine, but less wellness.

We drink too much, smoke too much, spend too recklessly, laugh too little, drive too fast, get too angry, stay up too late, get up too tired, read too little, watch TV too much, and pray too seldom.

We have multiplied our possessions, but reduced our values. We talk too much, love too seldom, and hate too often. We've learned how to make a living, but not a life.

We've added years to life not life to years.

We've been all the way to the moon and back, but have trouble crossing the street to meet a new neighbor. We conquered outer space but not inner space.

We've done larger things, but not better things.

We've cleaned up the air, but polluted the soul.

We've conquered the atom, but not our prejudice.

We write more, but learn less. We plan more, but accomplish less. We've learned to rush, but not to wait.

We build more computers to hold more information, to produce more copies than ever, but we communicate less and less.

These are the times of fast foods and slow digestion, big men and small character, steep profits and shallow relationships.

These are the days of two incomes but more divorce, fancier houses, but broken homes.

These are days of quick trips, disposable diapers, throwaway morality, one night stands, overweight bodies, and pills that do everything from cheer, to quiet, to kill.

It is a time when there is much in the showroom window and nothing in the stockroom. A time when technology can bring this letter to you, and a time when you can choose either to share this insight, or to just hit delete.

Remember, spend some time with your loved ones, because they are not going to be around forever.

Remember, say a kind word to someone who looks up to you in awe, because that little person soon will grow up and leave your side.

Remember, to give a warm hug to the one next to you, because that is the only treasure you can give with your heart and it doesn't cost a cent.

Remember, to say, "I love you" to your loved ones, but most of all mean it. A kiss and an embrace will mend hurt when it comes from deep inside of you.

Remember to hold hands and cherish the moment for someday that person will not be there again. Give time to love, give time to speak and give time to share the precious thoughts in your mind.

To all my friends in my life, thanks for being MY FRIEND!


ข้อความนี้เป็นจดหมายที่ส่งต่อกันๆไปทางอีเมล์ หลายคนเชื่อว่ามาจาก George Carlin นักแสดงตลกชาวอเมริกันที่เขียนไว้เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2001 (เหมือนที่จั่วหัวจดหมายไว้) แต่ตอนที่หาๆดูไปเจอเวปหนึ่งเขาแย้งว่ามันมีมาก่อนวันที่ 11 กันยา แล้วสไตล์การเขียนก็ไม่ใช่ของ George Carlin ซึ่งอันนี้เราก็ไม่รู้หรอก เหอๆๆ
ไม่ว่าใครจะเป็นคนเขียน แต่เราก็คิดว่าสิ่งที่ทำให้เจ้าจดหมายนี้น่าสนใจคงเป็นเนื้อหามากกว่า... เนอะ
Thanks the author, whoever you are.




เพิ่งเคยอ่าน จริงอย่างที่เค้าเขียนล่ะนะ confused smile