ทำขนมเค้ก

posted on 23 Jan 2011 05:43 by momomambo in storiesof2
(ฮัมเพลงไปบีบครีมแต่งหน้าเค้กไปด้วย)
 
นี่ๆๆๆ อย่าทำให้มันสวยนักสิ
 
(ท่าทางสงสัย) พิลึกคน ปกติเค้ามีแต่บอกให้ทำสวยๆ
 
ก็ถ้าเจ้าทำสวยเกินไป ข้าก็ไม่กล้ากินนี่นา
 
ทำเป็นพูด เห็นกินหมดทุกที (หัวเราะ)
 
ข้าทำใจตั้งนานนะกว่าจะงับคุณหมีสีชมพูของเจ้าได้อ่ะ
 
ไม่เห็นเป็นไรนี่นา ของมีไว้ให้กิน (ฮัมเพลง)
 
ความจริงสวยไม่สวยตอนกินมันก็อร่อยเหมือนกัน แล้วทำไมเจ้าต้องตั้งใจทำให้สวยด้วยอ่ะ

แล้วเจ้าชอบแบบสวยหรือไม่สวยล่ะ (ยิ้ม)
 
(ทำท่าคิด) อืม... สวย เพราะสวยมันน่ากิน เอ หรือไม่สวยดีเพราะสวยแล้วเสียดายไม่อยากกิน (คิดหนัก)
 
(หัวเราะ) ทีนี้รู้หรือยังว่าทำไมถึงทำให้สวย
 
ไม่อ่ะ
 
อาหารมันไม่เหมือนอย่างอื่นนะ หลังจากที่คนกินกินเข้าไปแล้วก็ไม่เหลือหลักฐานแล้วล่ะว่ามันเคยมีอยู่ ถ้าคนกินไม่ประทับใจกับมันหลังจากอิ่มไปแล้วก็จะลืมมันไป เหมือนกับว่ามันไม่เคยมีตัวตนยังไงล่ะ
 
(ท่าทางจะไม่เข้าใจ) อ๋อ อืมๆๆๆ
 
(เหมือนจะรู้) เจ้าจำได้มั้ยว่าเค้กใบเตยที่ซื้อจากร้านในเมืองเมื่อสองวันที่แล้วหน้าตาเป็นยังไง
 
เอ.. เขียวๆ กลมๆ ไม่มั้ง เหลี่ยมๆ มีครีมสีชมพูเขียนว่าอะไรสักอย่าง
 
แล้วที่ทำให้กินเมื่อสองสัปดาห์ก่อนล่ะ (ยิ้ม)
 
ยังกับสวนสัตว์แน่ะ (ทำท่าจริงจัง) มีหมีสีชมพู กระต่ายสีขาว อ้อๆ มีพุ่มไม้ทำจากครีมใบเตยด้วย กลิ่นก็หอม ข้างในสอดไส้แยมส้มด้วยล่ะ นึกแล้วอยากกินอีกจัง
 
(หัวเราะ) เห็นไหมล่ะ เค้กที่ทำแบบธรรมดาตัวตนของมันที่เหลือก็เลือนรางแต่เค้กที่ทำอย่างตั้งใจน่ะตัวตนของมันจะชัดเจนในความทรงจำเชียวล่ะ รู้มั้ยนั่นน่ะเป็นความภูมิใจของคนทำเลยนะ
 
งั้นต่อไปนี้ข้าจะจำหน้าตาของที่กิน ตัวตนของคุณขนมทั้งหลายจะได้ไม่ไปไหน
 
(เหลือบมองแล้วยิ้ม) ถ้าเจ้าคิดจะจำของที่ตัวเองกินให้ได้หมดล่ะก็ สงสัยลืมชื่อตัวเองแน่
 
ไม่เชื่อหรือไง เดี๋ยวจะทำให้ดู เอ อา อืม ว่าแต่เมื่อเช้าข้ากินอะไรเข้าไปนะ
 
(ฮัมเพลงเบาๆ)
 
 

Comment

Comment:

Tweet